Kiedy warto zacząć psychoterapię?

Nie trzeba czekać, aż wszystko się rozsypie.

Czasami wystarczy uczciwie zauważyć:

„Nie chcę już tak dalej.”

Terapia nie musi zaczynać się od katastrofy

Wiele osób zgłasza się po pomoc dopiero wtedy, gdy sytuacja jest naprawdę trudna.

Pojawia się kryzys. Rozpad relacji. Bezsenność. Silne napięcie. Wypalenie. Poczucie pustki. Moment, w którym coraz trudniej normalnie funkcjonować.

Wtedy decyzja o szukaniu pomocy staje się oczywista.

Ale psychoterapia nie musi zaczynać się dopiero w takim miejscu.

Można przyjść wcześniej.

Kiedy jeszcze pracujesz, spotykasz się z ludźmi i wykonujesz swoje obowiązki, ale zaczynasz zauważać, że sposób, w jaki żyjesz, kosztuje Cię coraz więcej.

„Przecież inni mają gorzej”

To jedno z częstszych zdań, które potrafią skutecznie zatrzymać człowieka przed szukaniem pomocy.

Obok niego pojawiają się inne:

• powinienem poradzić sobie sam,
• nie mam przecież żadnego wielkiego problemu,
• może samo przejdzie,
• przesadzam,
• trzeba się po prostu wziąć w garść.

Tyle że psychoterapia nie jest konkursem na to, kto cierpi bardziej.

Nie trzeba udowadniać, że własny problem jest „wystarczająco poważny”.

Znacznie ważniejsze jest pytanie:

Czy sposób, w jaki teraz funkcjonuję, nadal mi służy?

Jakie sygnały warto zauważyć?

Powodem do zatrzymania może być między innymi:

• ciągłe napięcie lub przeciążenie,
• trudność w odpoczynku,
• coraz większa wybuchowość albo tłumiona złość,
• powtarzające się problemy w relacjach,
• poczucie pustki lub chaosu,
• odsuwanie innych ludzi albo nadmierne uzależnianie się od ich opinii,
• poczucie życia „na automacie”,
• trudność w stawianiu granic,
• wrażenie, że od dawna coś niesiesz samotnie.

Żaden z tych punktów sam w sobie nie jest diagnozą.

Może jednak być informacją, że warto uważniej przyjrzeć się temu, co się z Tobą dzieje.

Jak wygląda pierwsze spotkanie?

Niektórzy stresują się pierwszą konsultacją bardziej, niż samą decyzją o terapii.

Co mam powiedzieć?

Od czego zacząć?

Czy muszę opowiedzieć całe życie?

Czy będę umiał wyjaśnić, co jest ze mną nie tak?

Nie musisz przychodzić przygotowany.

Pierwsze spotkanie służy przede wszystkim temu, żeby spokojnie przyjrzeć się sytuacji, która Cię sprowadza.

Rozmawiamy o tym, czego aktualnie doświadczasz, co jest dla Ciebie trudne i czego potrzebujesz.

Sprawdzamy również, czy możemy razem pracować.

To nie jest egzamin. Nie musisz dobrze wypaść.

Psychoterapia Gestalt

W podejściu Gestalt ważna jest świadomość i kontakt.

Nie tylko z historią życia, ale również z tym, co dzieje się teraz.

Z emocjami.

Z ciałem.

Z własnymi potrzebami.

Z innymi ludźmi.

Z tym, w jaki sposób wchodzisz w relacje i jak z nich wychodzisz.

Część naszych sposobów funkcjonowania powstała kiedyś z bardzo dobrego powodu. Pomagały przetrwać, ochronić się albo poradzić sobie z sytuacją, z którą trudno było inaczej sobie poradzić.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy nadal używamy tych samych sposobów, choć rzeczywistość dawno się zmieniła.

Terapia może pomóc je zauważyć.

A zauważenie czegoś daje szansę na wybór.

Nie chodzi o stworzenie „lepszej wersji siebie”

Nie interesuje mnie wizja terapii jako kolejnego projektu samodoskonalenia.

Kolejnego zadania do wykonania.

Kolejnej rzeczy, w której trzeba osiągać wynik.

Bardziej interesujące jest dla mnie pytanie, czy możesz być ze sobą w większym kontakcie.

Rozpoznawać własne potrzeby.

Lepiej rozumieć swoje reakcje.

Brać odpowiedzialność za swoje wybory.

I mieć więcej możliwości niż tylko automatyczne powtarzanie tego, czego nauczyłeś się wcześniej.

Kiedy więc warto zacząć?

Być może wtedy, gdy pojawia się pytanie:

„Czy naprawdę chcę dalej żyć w ten sposób?”

Nie trzeba znać odpowiedzi.

Czasem właśnie od tego pytania zaczyna się praca.

Prowadzę psychoterapię indywidualną osób dorosłych stacjonarnie w Sosnowcu oraz online. Pracuję w nurcie Gestalt, pod regularną superwizją.

Pierwsza konsultacja jest miejscem, w którym możemy sprawdzić, czy taka forma pracy jest dla Ciebie.